Salti al enhavo

Anna

Mastrumantoj
  • Enhaveroj

    717
  • Aliĝis

  • Laste vizitis

  • Tagoj kiam gajnis

    436

Anna laste gajnis la 2an de decembro

Anna havis plej multe da ŝatata enhavo!

4 sekvantoj

Lastatempaj vizitantoj al profilo

2843 profilvidoj

Anna's Achievements

1.1k

Komunuma reputacio

  1. Anna

    Zamenhof-Tago

    Esperanto-Asocio de San-Paŭlo (Brazilo), kun sidejo en la ŝtata ĉefurbo, de pluraj jaroj aliĝas al tiu movado kaj alvokas siajn membrojn al Zamenhofa Festo. Ĉi-jare, ĝi estos ankoraŭ virtuala kaj estas fiksita por la sekvonta 11-a de decembro. En la programo: malfermo, festparolado, lanĉoj de libroj en Esperanto, interveno de la Esperanto-Junularo de San-Paŭlo, babilado kaj muzikprezento. Pliaj informoj per easp.org.br. Esperanto-Asocio de San-Paŭlo, fondita en la jaro 1937, sen profitceloj, agadas por diskonigado de Esperanto en ĉi tiu ŝtato. Ĝi publikigas la revuon La Lampiro, organizas kursojn, kulturkunsidojn, legoklubon, virtualan kafejon, ŝtatajn kongresojn, eldonadon de libroj kaj funkciadon de biblioteko, kaj estas ankaŭ filio de Brazila Esperanto-Ligo.
  2. Anna

    Josephine Baker

    La franca ŝtato ĵus anoncis, ke ĝi honoros Josephine Baker, aldonante ŝin al Panteono, tombejo kaj memorigejo por la herooj de la franca historio. Ŝi estos nur la sesa virino, la unua usonano kaj la unua nigra virino, kiu ricevas tiun honoron.
  3. Anna

    Tago de la Mortintoj

    Multajn dankojn pro via afabla komento! Mi ĝojas, ke vi ŝatas la artikolon.
  4. Piedpilkado estas la plej populara sporto en la mondo. Ĝi havas pli ol kvar miliardojn da ŝatantoj. FIFA, la internacia organizaĵo, kiu regas piedpilkadon, havas teamojn en pli ol 200 landoj. Nun la piedpilkaj teamoj esperas uzi sian popularecon por kontraŭbatali klimatan ŝanĝiĝon. Ĉie en Eŭropo, piedpilkaj stadionoj laboras por neŭtraligi sian ellasadon de karbondioksido. Por atingi tion, ili uzas diversajn sistemojn: ekzemple estas brita stadiono, kie oni vendas senviandajn manĝajojn kaj trinkaĵojn en reuzeblaj tasoj, estas senakvaj urinejoj, LED-ampoloj (tia ampolo uzas tre malmultan energion), kaj oni celas tute ne produkti forĵetaĵojn. Itala teamo plantas po 200 arboj pro ĉiu golo, kiun ĝi trafas. Sed ne sufiĉas nur "verda" stadiono por malpliigi la ellasadon de karbondioksido. Pli serioza problemo estas la fakto, ke miloj da homoj veturas al la matĉoj per aŭto. Esploro en 2019 pri piedpilkaj kluboj en Anglujo montris, ke 61% de ilia ellasado de karbondioksido estas kaŭzata de ŝatantoj veturantaj al kaj de la stadionoj. Por konvinki ŝatantojn ne veni per aŭtomobilo, iuj teamoj proponas senpagan publikan transporton al ĉiu, kiu aĉetis bileton por matĉo, dum lokaj fervojaj kompanioj pliigas la nombron de trajnoj dum ludotagoj, kaj stadionoj aldonis pli da lokoj por bicikloj. Ajax, la Amsterdama piedpilka teamo, donas brilan ekzemplon, montrante kiel eblas malpliigi la ellasadon de karbondioksido. Ĝi metis 4200 sun-panelojn sur la tegmenton de sia stadiono. Ili produktas pli da elektro ol oni bezonas. La troa energio estas sendata al la nacia elektra reto de la lando. Oni manĝigas kaprojn per la herbo-tondaĵoj de ĝia ludkampo, dum ĉe la stadiono oni vendas fromaĝojn faritajn per la lakto de la kaprinoj. La piedpilkaj teamoj uzas multajn diversajn rimedojn por malpliigi la ellasadon de karbondioksido. Tamen ili bezonas la subtenon de la ŝatantoj por efiki en la longa daŭro. Nova konkurso kun la nomo Cup26 estas maniero por kuraĝigi ŝatantojn kunludi. Ĉiufoje kiam ŝatanto plenumas agadon, kiu helpas la klimaton, tiu homo gajnas “golon” por sia teamo. Kun kvar miliardoj da ŝatantoj tra la mondo, imagu la efikon, kiun piedpilkado povus havi en la batalo kontraŭ la klimata ŝanĝiĝo. Fonto: https://www.positive.news/lifestyle/sport/climate-crisis-the-football-clubs-making-net-zero-more-competitive/ Myrtis Smith
  5. Anna

    Zamenhof-Tago

    Dankon - tio estas tre utila informo! Espereble ankaŭ aliaj grupoj aperigos tie siajn eventojn.
  6. Anna

    Zamenhof-Tago

    La parolantoj de Esperanto havas propran grup-kulturon kun siaj simboloj (la verda stelo, la flago, la himno), kaj eĉ komunaj festoj. Unu el la eroj de tiu kulturo estas la naskiĝtago de L.L. Zamenhof (1859-1917), la kreinto de Esperanto. Lia naskiĝtago, la 15-a de decembro, estas la plej vaste festata dato en Esperantujo. La tradicio komenciĝis jam en la 1920-aj jaroj, kiam laŭ propono de diversaj aktivuloj (interalie Julio Baghy kaj Nikolao Nekrasov), la 15-a de decembro estis elektita kiel Esperanta festotago. En tiu tago, aŭ en alia konvena tago de la sama semajno, esperantistoj tra la mondo okazigas specialajn renkontiĝojn por festi la okazon. La idearo de Esperanto kaj la proksimeco de la Zamenhof-tago al Kristnasko en multaj landoj instigas la kunvenintojn interŝanĝi donacojn (prefere librojn verkitajn en Esperanto) kaj bondezirojn. Foje okazas dum tiaj kunvenoj ankaŭ prelegoj pri Zamenhof. Dum la longa historio de la movado ĝi ricevis ankaŭ aliajn nomojn kaj emfazojn: Tago de la Esperanto-libro kaj Tago de la Esperanto-kulturo. Tial Esperanto-organizaĵoj, kiuj okazigas renkontiĝojn dum tiu tago, ofte aldonas al la programo libro-recenzojn aŭ deklamadon de poemoj, aŭ anoncas publikigon de nova libro. Unuopuloj povas decidi aĉeti aŭ eklegi novan libron aŭ laŭ simila maniero festi la Esperanto-literaturon en tiu tago. Almenaŭ en Eŭropo la festo havas karakteron de intima interesperantista festo en loka klubo. Provoj ŝanĝi ĝian karakteron al evento direktita eksteren, kun la celo trafi la intereson de la neesperantista publiko, kutime ne estas tre sukcesaj. Tamen en kelkaj okazoj, ekzemple la 150-a datreveno de la naskiĝo de Zamenhof en 2009, estis aranĝitaj pluraj publikaj eventoj. Tiutage la urbestraro de Bjalistoko inaŭguris novan Zamenhof-centron, kaj en Novjorko okazis simpozio honore al Zamenhof kun prelegoj de Arika Okrent, Humphrey Tonkin kaj aliaj universitatanoj. La serĉilo Google ornamis tiutage sian emblemon per la Esperanto-flago honore al la okazo, kio instigis proksimume 2 milionojn da personoj alklaki ĝin kaj legi artikolojn en Vikipedio pri Zamenhof aŭ pri Esperanto. Ĉi-jare UEA instigas la esperantistojn festi Zamenhof-tagon kaj kolektas ĉiujn informojn pri la okazontaj festoj en Eventa Servo, la reta informejo pri Esperantaj aranĝoj. Renato Corsetti
  7. Interlingvistiko estas la studo de internacia komunikado kaj homaj rilatoj pere de plan-lingvoj kiel Esperanto kaj de naciaj lingvoj. Ĝi esploras kiel en tia komunikado funkcias planlingvoj, tradukado kaj interkulturaj rilatoj. Ĝi esploras ankaŭ la problemon de lingva justeco inter homoj, kiuj ne povas interkompreniĝi per siaj gepatraj lingvoj. En septembro 2021 ĉe la universitato Adam Mickiewicz en Poznano, Pollando, komenciĝis nova tri-jara sesio de ĝia postdiploma interlingvistika studprogramo. La kurso pretigos novan aron da profesiaj esperantologoj kaj interlingvistoj kaj estas ankaŭ la sola universitat-nivela trejnado de Esperanto-instruistoj en la mondo. Kiel okazis por multaj aliaj eventoj dum la pasintaj du jaroj, la pandemio havis sekvojn ankaŭ por la kurso en Poznano, sed ne nepre en malbona maniero. La lecionoj devis okazi en hibrida formo. Inter la 21-a kaj 25-a de septembro 2021 duono de la partoprenantoj ĉeestis en la klasĉambro en Pollando, dum la alia duono sukcese partoprenis interrete per la programo Zoom. La partoprenantoj troviĝis dise tra la tuta mondo, tiel montrante, ke Esperanto bonege funkcias por internacia komunikado. La nuna grupo estas rekorde granda kaj multnacia: 41 homoj el 21 landoj. La duono venas de pluraj landoj eŭropaj. Dudek studentoj venas el naŭ ekster-eŭropaj landoj. Dum ĉiu semestro, oni planas semajnfinajn retajn instruadojn. Krome okazos unusemajna renkontiĝo je la komenco de ĉiu semestro. Tiuj lecionoj kaj eventoj ebligos la inviton de eksteraj prelegantoj kaj vastan diskutadon pri la traktataj temoj. La dua kaj tria jaroj estas planataj laŭ simila sistemo. La internacia kursaro okazas sub la gvidado de d-ro Ilona Koutny, kun la kontribuo de fame konataj esperantologoj el pluraj landoj. La gestudentoj laboras pri siaj taskoj hejme kaj konsultiĝas rete kun la instruistoj pri kontrolado de ekzercoj, eseoj kaj aliaj kurso-taskoj. Dum la tria jaro eblas specialiĝi pri specifaj temoj, ekzemple komunikado, lingvistiko, literaturo aŭ tradukado. Post pretigo de finlaboraĵo kaj fina ekzameno la studentoj ricevos universitatan atestilon pri postdiplomaj Interlingvistikaj Studoj. La studentoj, prelegantoj, organizantoj kaj helpantoj raportis pri bonega etoso kaj forta spirito de kunlaboro. Ili ĉiuj antaŭĝojas pri la daŭrigo de la studoj dum la venontaj tri jaroj! Maurizio Giacometto (‘Rico')
  8. Anna

    La panvendejo Nakamura

    Tiu informo ne estis de Alessandra, sed estis aldonita de mi dum la redaktado. Mi ne plu memoras, kie mi trovis tiun informon. Mi vidas laŭ Vikipedio, ke li naskiĝis kaj mortis en Obuĥovka en la Rusa Imperio. Tiu urbeto laŭ la angla Vikipedio estas en Ukrainujo, sed nuntempe tiu regiono estas disputata. Prefere ni ne diskutu tiun demandon.
  9. La suba artikolo estas simpligita versio de pli detala artikolo aperinta ĉe ĈRI (Ĉina Radio Internacia). Japanaj esperantistoj nun ofte renkontiĝas en kafejo Sojo en Tokio. Ĝi estas fama pro sia densa kikera kareo. Tamen en la pasinteco alia karea restoracio de Tokio estis grava por japanaj kaj internaciaj esperantistoj. Tiu estis la panvendejo Nakamura, kiu malfermiĝis en 1901 kaj ankoraŭ ekzistas hodiaŭ. Ĝi ricevas vizitantojn el la tuta lando, ĉar ĝi unue portis baratan kareon al Japanio. Sed ĝi estis ankaŭ grava kultura centro por Esperanto. Fakte ĝi estas ne nur vendejo kaj restoracio. Je la komenco de la 20-a jarcento, geedzoj Aizō kaj Kokkō Sōma invitis junajn artistojn kaj verkistojn veni al la restoracio por renkontiĝi kaj interŝanĝi siajn spertojn. La artisto Nakamura Tsune ofte pentris Toŝikon, la plej aĝan filinon de la familio. Li enamiĝis je ŝi, sed ŝiaj gepatroj ne akceptis lian edziĝ-peton. Male, en 1918 ili permesis, ke ŝi edziniĝu al Rash Behari Bose, juna barata revoluciisto, kiu devis fuĝi al Japanio. La familio Sōma helpis lin kaŝi sin ĉe ilia panvendejo. La paro poste havis du gefilojn. Ĝis tiam japanoj konis nur la kareon de la brita mara armeo. Sed en 1927, post la forpaso de sia edzino, Bose enkondukis en la menuon de restoracio Nakamura veran baratan kokin-kareon, kun grandega sukceso. En 1940 la restoracio Nakamura aldonis al sia menuo ankaŭ la karean panon. Esperanto estis la kaŭzo de alia sukceso, kiam la restoracio Nakamura renovigis sian menuon en la dudekaj jaroj. Fakte, la rus-ukraina poeto Vasili Eroŝenko atingis Tokion en 1914 por studi en lernejo por blinduloj. (Vidu la apartan artikolon pri Eroŝenko en uea.facila.) Li lernis la japanan kaj verkis japanajn infanlibrojn. La japana publiko ŝategis lin. Nakamura Tsune pentris lian faman portreton ĉe la restoracio Nakamura, kie Eroŝenko loĝis dum iom da tempo. Li helpis Kokkō Sōma studi la rusan lingvon. Eroŝenko konvinkis la dramverkiston Akita Ujaku lerni la lingvon de Zamenhof. Ili ambaŭ festis la venon al Tokio de la fama barata verkisto kaj filozofo Rabindranath Tagore, kiu ankaŭ vizitis la restoracion. Post 1918 Eroŝenko multe aktivis en politika grupo Shinjin-kai, kiu uzis Esperanton por paroli kun ĉinaj kaj koreaj studentoj. Sed en 1921 la japana polico fine arestis la blindan verkiston ene de restoracio Nakamura kaj li devis forlasi Japanion. Poste li instruis Esperanton en Ŝanhajo kaj Pekino, kie li amikiĝis kun gravaj esperantistaj verkistoj kiel Lu Xun. Kokkō Sōma decidis, ke la laboristoj de la restoracio estonte portu rusajn labor-vestojn. Ŝi ankaŭ dungis rusan bakiston, kiu pretigis rusajn panojn kaj supon. Do, multe da interesaj historioj okazis en tiu loko de kareo kaj Esperanto. Alessandra Madella
  10. Anna

    Faru la kvizon!

    Vi estas invitata solvi mallongan kvizon por helpi la esploradon de Ella Gryf-Lowczowska, 23-jara studento ĉe la Universitato de Bristol en suda Anglujo. Ella verkas magistriĝan tezon pri la uzo de Esperanto por la evoluigo de algoritmoj kapablaj “lerni” gramatikon. Por tio ŝi bezonas, ke esperantistoj helpu per solvado de kvizo. En la kvizo aperas frazoj, en kiuj mankas la gramatikaj finaĵoj ĉe iuj vortoj. La respondanto devas elekti la plej taŭgan finaĵon el mallonga listo. Necesas nur kvin ĝis dek minutoj por fari la kvizon. Por respondi oni devas aliri la jenan ligilon (temas pri formularo ĉe Guglo). Ĉiuj respondoj estos anonimaj. Flueco en Esperanto ne estas necesa por respondi, nur baza kompreno pri la gramatiko kaj sistemo de vortofinaĵoj en Esperanto. Multaj algoritmoj ŝajne “lernas” lingvojn per statistika kalkulado, do povus sukcese antaŭvidi la gramatikan finaĵon uzendan kun iu radiko post ripeta rigardado de similaj frazoj. Tamen ili ne povas apliki la subkomprenatajn gramatikajn regulojn al nesimilaj frazoj, kiujn ili ne jam renkontis antaŭe. Ili ne “komprenas” la lingvon kiel la homoj. La algoritmoj kreitaj de Ella celas “lerni” la gramatikajn regulojn de Esperanto. Ŝi uzos la homajn respondojn al kvizoj por kompari kaj taksi la sukcesan funkciadon de la algoritmoj. Ella Gryf-Lowczowska magistriĝas pri komputila nervoscienco ĉe la Universitato de Bristol. UEA kunlaboras kun ŝi, kaj antaŭdankas pro la partopreno en la kvizo, kiu estas amuza kaj facila. Fernando Maia Jr.
  11. Anna

    Tago de la Mortintoj

    Ni meksikanoj kredas, ke la mortintoj neniam vere forlasas nin. Laŭ la tradicia kredo, en la Tago de la Mortintoj, la mortintoj venas viziti siajn vivajn familianojn. Ni festas du fojojn la Tagon de la Mortintoj, en la 1-a kaj 2-a de novembro. La 1-a de novembro estas la tago, kiam mortintaj infanoj vizitadas, kaj la 2-a de novembro estas la tago de la plenkreskuloj mortintaj. Ĉar la mortintoj vere laciĝas pro la longa vojo, kiun ili faris por atingi niajn domojn, oni devas proponi manĝaĵojn al ili. Ĉiu familio pretigas manĝon por siaj mortintaj familianoj. Oni starigas ĝin sur granda tablo bele ornamita, kaj oni metas ĉiujn manĝaĵojn, kiujn la mortintoj ŝatis. Kelkfoje oni proponas ankaŭ ludilojn kaj cigaredojn, ne nur manĝaĵojn. Tion oni nomas “ofero”. Ĉiam oni ornamas precipe per bela flava floro kun la nomo sempasuĉil (meksika taĝeto). Tiu vorto en la naŭatla lingvo signifas “dudek-floro” kaj ekde la antikva indiĝena epoko oni oferas ĝin al la mortintoj. Krome la infanoj, alivestitaj en monstraj kaj teruraj maskoj kaj vestaĵoj, iras al ĉiu domo por peti dolĉajojn. Tradicie ili demandas: “Ĉu vi donos al mi mian kranieton?” Oni ne precize scias la originon de tiu tradicio. Kelkaj historiistoj opinias, ke tio originis en la antikva indiĝena epoko, sed aliaj opinias, ke la kutimoj peti “kranieton” kaj fari oferojn datas de posta epoko. Dum tiu periodo oni faras ĉiajn kulturajn eventojn; ekzemple en la muzeoj oni montras oferojn kaj skulptaĵojn en la formo de skeletoj. Ekzistas ankaŭ famaj filmoj pri la Tago de la Mortintoj. Krome oni festas per dancoj, festivaloj, paradoj, ekspozicioj, kaj tiel plu. Krom la pli ĝeneralaj kutimoj, ĉiu vilaĝo en Meksiko havas sian propran manieron festi. Eble la sola afero komuna al ĉiuj estas la reciproka vizitado: tradicie la mortintoj vizitas niajn domojn sed ankaŭ ni ĝuas la tempon, kiam ni ĉiujare dum tiu periodo ornamas per la plej belaj floroj iliajn tombojn. Tiel la mortintoj restas en niaj pensoj kaj niaj koroj. Carlos Velazquillo
  12. (Adaptita kaj simpligita el artikolo aperinta en Esperanta Retradio la 10-an de aŭgusto 2021.) Mi estis ankoraŭ juna, kiam mi travivis belan, neforgeseblan mensan aventuron. Loĝante en negranda urbo, kie ne troviĝis multe da amuzaĵoj, iun tagon mi ricevis inviton de pli aĝa konato: partopreni en grupeto da geamikoj, kiuj ĉiudimanĉe, de la 9-a ĝis la 12-a horo, kunsidis ĉirkaŭ tablo kun kafo kaj biskvitoj, por legi la ĉefan verkon de Marcel Proust. Dum kelkaj jaroj seninterrompe daŭris nia legado, ĝis ni finlegis la sep volumojn de Serĉe de perdita tempo – unu el la ĉefverkoj de la universala literaturo. Nia metodo estis simpla. La libro rondiris de mano al mano, kaj ĉiu grupano voĉlegis po unu paĝo. De tempo al tempo ni interrompis la legadon por serĉi precizan signifon de iu vorto en vortaro, aŭ por komenti iun aparte atentovekan sceneton. Estis rimarkinde, kiel respektoplene ĉiuj atentis la evoluon de la romanego. Mi devas konfesi, ke komence ĉiuj grupanoj malfacile sekvis la fluadon de la teksto. La longegaj frazoj, plenaj je subtilaj aludoj, ĉiam elegantaj kaj tamen multeflankaj, ofte devigis nin reveni al la komenco kaj klopodi ne perdiĝi meze de tiom da sinsekvaj ideofluoj. Kelkaj frazoj okupis preskaŭ duonon de paĝo! Tamen, iom post iom la legantoj alkutimiĝis je la stilo de Proust, kiun ni komparis kun Amazona rivero: trankvila, forta kvanto da vortoj, fluantaj malrapide, en vastega amaso da sentoj, priskriboj, scenoj. Iom post iom ni komprenis la intencon de la verkisto, kiu klopodis montri la socion kaj la homojn laŭ la plej profunda maniero. Ne nur la francan homon, en difinita momento de la franca historio. Proust montris la homojn, kie ajn ili vivas, en kiu ajn historia momento. Mi bone memoras: kiam ni finis la lastan volumon (La reeltrovita tempo), ni festis per blanka, malvarmeta vino. Kaj ni dankis la verkinton, kiu proksimigis nin geamikojn unu al la aliaj, dum tiu tre speciala legado. Ĉion ĉi mi nun rememoras, post kelkaj jardekoj, ĉar ĉi-jare la mondo memoras la 150-jariĝon de la naskiĝo de la granda Marcel Proust. Se mi povus, mi vizitus lian tombon en Parizo, kaj metus apud ĝin bukedon da floroj. Nek tro grandan, nek tro parfuman bukedon, tiel ke ĝi ne ĝenu liajn pulmojn, kiuj ĉiam suferigis lin pro bronkito. Fakte, la granda verkisto mortis en sia 51-a jaro, pro pulma malsano. Nu, kion mi diras? Li ne mortis! Li vivas por ĉiu amanto de literaturo, en sia brila verko Serĉe de perdita tempo. Nemaltrafebla aventuro. En interreto, oni trovas Esperantan tradukon de Ĵeromo Vaŝe almenaŭ de la du unuaj volumoj: Sur la vojo de Svan kaj En ombro de florantaj junulinoj Estas vere bedaŭrinde, ke ni ne havas ĉiujn sep volumojn en nia lingvo. Jen mia subtila propono al niaj franclingvaj tradukistoj. Paŭlo S. Viana
  13. Anna

    La Tago de Samarkando 2021

    Jen mesaĝo (iom mallongigita) kiu alvenis de la verkinto, Anatolij Ionesov:
  14. Anna

    Bitarkivo

    Ĉu vi havas paperajn Esperanto-revuojn hejme aŭ ĉe via plej proksima Esperanto-biblioteko aŭ klubo, kiuj ankoraŭ ne troviĝas en la reto? Bitarkivo.org estas projekto kreita en 2010 por arkivi kaj por ĉiam konservi Esperantaĵojn. Ni invitas vin partopreni en la kreskigo de nia (kaj ankaŭ via) projekto, skanante tiujn revuojn kaj sendante ilin rete al ni. Ni prizorgos la ceteron. 1) Ni uzos teksto-rekonan programon (OCR) por konservi la Esperantajn tekstojn en la formo PDF. Tiel eblos trovi la gazet-enhavon pere de interretaj serĉiloj kiel Google kaj aliaj. 2) Ankaŭ la PDF-oj enhavos datumojn, kiuj ebligos pli facile trovi la dokumentojn. 3) Ni alŝutos la revuojn al nia retejo kaj zorgos, ke ili neniam malaperu. Ni nuntempe havas rete 9579 gazetnumerojn de 107 gazetoj kaj nia kolekto kreskas rapide. Laŭ la informoj, kiujn ni ricevadas, ni ĝojas ekscii, ke multaj skanitaj gazetoj jam estas serĉataj, legataj kaj elŝutataj. Ni kunlaboras kun diversaj gazetoj kaj asocioj kiel la revuoj Monato, Kontakto kaj La KancerKliniko, Brazila Esperanto Ligo (BEL), Ĉeĥa Esperanto-Asocio (ĈEA), Kanada Fondaĵo por la Dialogo de Kulturoj, Tutmonda Esperantista Vegetarana Asocio (TEVA), Valencia Esperanto-Grupo (VEG), Sennacia Asocio Tutmonda (SAT), Kuba Esperanto-Asocio (KEA), kaj aliaj. Ni ricevis helpon kaj materialojn el ĉiuj kontinentoj. La laboro estas peniga sed ni estas tre kontentaj, kiam homoj sukcesas rapide trovi informojn pri Esperanto. Ĉefe ni ricevas la plezuron scii, ke oni relegas pasintajn numerojn de Esperanto-revuoj. La grandiozeco de la Esperanta kulturo kaj ĝia alta kvalito estas facile rimarkeblaj. Kvankam similaj projektoj jam ekzistas, ĉiu havas siajn malsamajn metodojn, rimedojn kaj manierojn. Ni kunlaboras laŭeble kun ĉiaj asocioj kaj fondaĵoj kun simila celo, ĉar temas pri kuniĝo de fortoj. Nia sekva celo estas ankaŭ bitigi kaj arkivi librojn sen kopirajto aŭ librojn kies aŭtoroj decidis publikigi aŭ enarkivigi sian verkon. Tiel ni zorgas, ke neniu libro verkita en la lingvo de Zamenhof iam ajn perdiĝu. Ni volas malhelpi, ke la riĉa Esperanta historio renkontu saman katastrofon kiel la iama biblioteko de Aleksandrio. Per ties detruo perdiĝis granda parto de la scioj de la antikva mondo. Se nia agado utilos por ke vi ekkonu novaĵojn pri la Esperanta kulturo, por helpi vian esploradon, aŭ simple por ke vi amuziĝu, ĝi valoros la penon. Per nia Bitarkivo vi povos ankaŭ montri al eksteruloj, ke niaj kulturo kaj historio estas longaj kaj atentindaj. Se vi volas sekvi niajn aldonaĵojn kaj novaĵojn, nia retpaĝo estas bitarkivo.org. Ivan Garcia
  15. La nomo Stefan MacGill estas tre konata en la Esperanto-movado, pro liaj amuzaj skeĉoj kaj rakontoj, kaj pro lia senlaca agado por Esperanto. Ĉi-jare li ricevis la Premion Onisaburo Deguĉi honore al sia longedaŭra laboro kiel esperantisto. Kio estas la Premio Deguĉi? Ĝi estis kreita en 1987 de la japana religia asocio Oomoto laŭ la nomo de unu el ĝiaj spiritaj gvidantoj Onisaburo Deguĉi. La premio konsistas el diplomo kaj monsumo de 1000 eŭroj. Ĝin ricevas meritaj agantoj, kiuj longtempe laboras per Esperanto por monda paco kaj la feliĉo de la homaro, laŭ la idearo de Zamenhof kaj la instruoj de Onisaburo Deguchi. La premio celas honori tiujn, kiuj pleje kontribuas al la realigo de la bazaj celoj de UEA. Stefan MacGill estas denaska esperantisto, naskiĝinta en Nov-Zelando. En 1964 kiam li estis 16-jara, li fariĝis kunfondinto de la Esperanta Junulara Asocio de Nov-Zelando. En 1976 li venis al Roterdamo por labori ĉe la Centra Oficejo de UEA, sed nuntempe ekde 1986 li loĝas en Hungarujo. Li estis prezidanto de TEJO (1979-1981), prezidanto de ILEI dum du periodoj (1992-1994 kaj 2009-2013), kaj vicprezidanto de UEA de 2013 ĝis 2019. Li estas tre konata ankaŭ kiel verkisto kaj redaktoro. Interalie li verkis plurajn amuzajn librojn de skeĉoj, legolibrojn por lernantoj, kaj lernolibron. Sub lia nomo aperis Tendaraj tagoj, La laŭta vekhorloĝo, Tridek roluloj, Pordoj, Okulo kaj aliaj. Krome li redaktis plurajn konatajn revuojn: li estis teknika redaktoro de la junulara revuo Kontakto de 1978 ĝis 1986, kaj li redaktis gravan revueton por lernantoj Juna Amiko dum du periodoj (1986-1996 kaj 2000-2013). Kvankam Stefan ne plu estas estrarano de UEA, li daŭrigas la gravan agadon, kiun li komencis kiam li estis vicprezidanto, organizante AMO-seminariojn, t.e. Seminarioj pri Aktivula Maturigo. La celo estas instrui aktivulojn labori pli efike por kaj per Esperanto. Gratulon al Stefan, kiu dediĉis grandan parton de sia vivo al agado por Esperanto! Li certe meritas la Premion Deguĉi. Artikolo verkita surbaze de la Gazetara Komuniko de UEA, n-ro 970 de la 26-a de julio 2021.
×
×
  • Aldoni novan...

Gravaj informoj

Por bone funkcii, uea.facila uzas kuketojn. Legu nian Privatecan politikon por ekscii kiel ni uzas viajn informojn kaj la Uzkondiĉojn por esti uzanto de la retejo.