Salti al enhavo

Ĉiu aktivado

Tiu fluo aŭtomate ĝisdatiĝas     

  1. Hieraŭ
  2. Rico

    La fermita urbo

    La fermita urbo. István Nemere. Vieno: IEM, 2000 (2a eld). 158 paĝoj, 23 cm. ISBN 3901752196. Prezo 12.00 €. La fermita urbo estas la unua Esperanta romano de István Nemere, verkita kaj publikigita en 1982 kaj re-eldonita en la jaro 2000. Se vi ŝatas sciencfikcion kaj misterajn intrigojn, jen libro por vi. En la dudek-sesa jarcento, kiam unuiĝinta tutmonda ŝtato preskaŭ ne plu konas krimojn kaj perforton, juna sciencisto Mark Bellor trovas urbon kaŝitan kaj enfermitan al la ekstera mondo. Tiu urbo montriĝas tute malsimila al la mondo, kiun li konas, ĉar tie mortigoj, bataloj kaj krimoj estas ĉiutagaj spertoj. La ĉefrolulo devas malkovri la kialon de tia stranga evoluo. Bedaŭrinde, li tre baldaŭ mem kaptiĝas en la okazaĵoj de tiu urbo. Eĉ lia vivo estas en danĝero. La priskribo de la intrigoj en la fermita urbo kaj en la ekstera mondo tuj kaptos vin. Same faros la mistero, kiu cirkaŭas la ĉefrolulojn. Vi ne plu povos demeti la libron kaj volos tuj legi ĝin ĝis la fino. Iufoje malfortaĵoj troviĝas. De tempo al tempo la leganto trovos kelkajn detalojn de tiu fermita mondo neverŝajnaj. Ĉefe, tamen, la lingvo fluas tre bone kaj ĝi estas sufiĉe simpla por komencintoj kaj samtempe sufiĉe riĉa por ĉiaj legantoj. La strukturon de la rakonto oni povus eble plibonigi: post longega komenca ĉapitro sekvas la multe pli mallongaj dua kaj tria. Nespertaj legantoj povus tial senkuraĝiĝi je la komenco de la legado, kiam ĉiuj fadenoj ankoraŭ ŝajnas tute senrilataj kaj ne necesaj al la solvo de la mistero. Tamen, legantoj, ne senkuraĝiĝu. Daŭre legu, sekvante la aventurojn de la ĉefrolulo Mark, homo kiu tuj kaptas vian atenton. Vi certe ne bedaŭros vian elekton kiam, atinginte la finon de la rakonto, vi trovos la solvojn de ĉiuj misteroj. La fermita urbo estas ekscita romano, kiu ankaŭ pensigas nin pri la nuntempaj temoj de interhomaj rilatoj kaj socia moralo. Sed, eĉ se vi ne zorgas pri tiaj moralaj temoj, la nura aventureco de la rakonto allogos vin. Maurizio Giacometto ('Rico')
  3. Pasinta semajno
  4. La baza vorto estas la vorto 'direkt-' en la Universala Vortaro': direkt' diriger | direct | richten | направлять | kierować. 'direktoro' evidente estas eŭropaĵo, kies signifo estas 'direktanto' aŭ 'direktisto' kaj estro estas iom pli ĝenerala signifo.Vidu en la Plena Ilustrita Vortaro: direktor1o 1 Direktisto de ofico, gazeto ktp: direktoro de banko, de liceo. 2 Estro de teatro, kiu elektas la ludotaĵojn, la aktorojn k direktas pere de siaj kontrakte ligitaj administrantoj, reĝisoroj ktp. sian entreprenon.
  5. Rubujeto

    Ĉu ujo aŭ io?

    Ĉu vi trovas mian nomon stranga? Mi konsentas, ke ne estas ordinare. Vidu mian profilon : mi skribis hieraŭ la kialon.
  6. Kia bona novaĵo ! Mi ĝojas, ke ekzistas la Esperanta versio de Unesko-kuriero. Mi baldaŭ povos legi artikolojn en ĝi ! Dankon al la aŭtoro pro tiu informo ! Sed mi havas demandon : kial oni skribas la vorton "direktoro" ? Kiaj estas la diferencoj inter "direktoro", "direktisto" kaj "estro" ? Dankon !
  7. Anna

    Ĉu ujo aŭ io?

    Mi konsentas kun vi, Rubujeto (kial vi elektis tiel strangan nomon?!). Ankaŭ mi preferas pli facile kompreneblajn formojn, kun -sciencisto anstataŭ -(o)logo. Sed aliaj homoj havas alian opinion.
  8. Rubujeto

    Ĉu ujo aŭ io?

    Ju pli mi malkovras Esperanton, des pli mi malkovras mian denaskan lingvon (la francan lingvon). Skribinte artikolon pri biologia sciencisto en Vikipedio, mi decidis skribi biologiiston kaj ne uzis biologon : tial aliaj homoj povos kompreni pli facile mian artikolon. Poste, mi komencis skribi novan artikolon pri sciencisto, kiu studis glaciojn. Kiel mi povis nomi lian profesion ? Unue, mi nature skribis glaciiston. Sed mi opiniis, ke tiu nomo estis konfuza : ĉu ĝi temas pri vendisto aŭ pri sciencisto ? Mi do rigardis en PIV kaj trovis ĉi tiujn difinojn : glaciaĵisto : Fabrikisto aŭ vendisto de glaciaĵoj. glaciologo : Specialisto pri glaciologio. Hodiaŭ mi komprenas, kial oni almetis la vorton "biologo" en PIV. Ŝajnas, ke sciencaj fakoj pli kaj pli aperis. Mi opinias, ke oni nature almetis la sufikson "-olog", por ke oni povas distingi profesion de iun alian, kiel ekzemple glaciaĵiston kaj glaciologon. Sed ĉu ne estas pli klare diri glaci-vendiston kaj glaci-sienciston ? Ŝajnas, ke homoj nature preferas belsonan koncizan vorton : glaciologo estas pli mallonga, ol glaci-sciencisto. Ĉu Esperanto iĝos natura lingvo ? Bedaŭrinde, mi ne povas antaŭvidi la estontecon.
  9. Saluton! Mi ĝojas pro via intereso pri SPK. Mi delonge intencas proponi SPK-seminariojn kaj videojn. Pasintdecembre mi gvidis 2-tagan SPK-seminarion ene de la Novjara Renkontiĝo, Germanuje. Mi kreis Facebook-grupon nomitan SenPerforta Komunikado. Ĝi ne estas aktiva nun. Baldaŭ mi vekiĝos kaj nutros ĝin! https://www.facebook.com/groups/1023106661034094/ Amike, Gijom' (Guillaume)
  10. Pli frue
  11. Mi dankemas pri ĉi tiu artikolo, ĉar vere mi legas ĉi tiun libron nuntempe. Certe, estas multe por absorbiĝi. Mi pripensas krei esperantan kurson por instrui pri ĉi tiuj konceptoj. Mi komprenas ke tiuj ĉi konceptoj estis ankaŭ uzita de Gandhi k.t.p. Mi ankaŭ rigardas por iu por praktiki la konceptojn. Bonvolu mesaĝi al mi, se vi ŝatus kunlabori tiuj ĉi konceptojn
  12. Tion foje demandis al siaj lernantoj Marshall B. Rosenberg. Kion li instruis al ili? Sistemon, kiun li kreis kaj nomis SenPerforta Komunikado (SPK, angle: NonViolent Communication®). Tiu rekomendaro helpas nin eliri el la pensmaniero: “Tio estas justa / maljusta”, “Tiu pravas / malpravas”, “Homoj ne rajtas…”, “Ni devas…”, “Li kulpas…”, “Vi meritas…”. Eĉ kiam ni ne vortumas ilin, tiaj pensoj loĝas en ni pro nia edukado kaj pro efiko de la socio en kiu ni kreskas kaj evoluas. Ili respegulas la manieron per kiu ni rigardas la realon, la aliulojn kaj nin mem, tio estas tra okulvitroj kiuj enlasas nur du kolorojn: bonan kaj malbonan. Tio malrapidigas nian kunagemon por konstrui pacon ĉar: • Ĉiuj ni havas malsamajn ideojn pri bono kaj malbono, do ni rigardas nin disaj kaj preteratentas tion, kio interligas nin. • Eĉ unu homo ofte ne konsentas kun si mem pri tio, kio estas bona kaj malbona, aŭ ŝanĝas sian ideon laŭ la tempo. Tio kreas enajn konfliktojn, bedaŭrojn, kulposentojn… kaj ni eluzas nian energion por kontraŭpezi ilin. • Ni estigas sociojn, en kiuj ĉiu unuopulo valoras pli aŭ malpli ol aliulo kaj devas sekvi la volon de la plialtranguloj. Tiel ni lasas flanke la ideon pri socio en kiu ĉiu povas kontribui laŭ siaj plenaj emo, kapablo, kaj personaj valoroj. • Ni sekvas eksteran regularon, ĉu de aliuloj (registaro, religio, ĝentileco, kulturo…), ĉu de memelpensita kondutaro. Dume ni preteratentas ĉies realajn bezonojn en la nuna momento. La propono de SPK estas eliro el tio. Tial ĝi nomiĝas SenPerforta. Temas pri milda kaj tamen longa laboro pri si mem por mallerni tion, kion ni lernis ekde nia plej juna aĝo, flegi la vundojn, kiujn lasis al ni tiu sistemo, evolui kaj kunpaŝi al granda socia ŝanĝo. Kiam ŝajnas al mi, ke iu parolas aŭ agas malprave / nenormale / nejuste mi estas gvidata de mensa rakonto (ĉar praveco, normaleco kaj justeco estas mensaj konceptoj). Mi estas malkonektita de la simpla realo, ke tiu homo parolas aŭ agas laŭ maniero, kiu ne plenumas miajn bezonojn, ekzemple je amo aŭ sekureco. Por tion fari, komence mi povas aŭskulti malpli mian menson kaj pli mian korpon. Mi povas respondi la demandon: kion mi sentas nun? Tiu demando ĉiam gvidas min al mia nuna realo kaj helpas min akcepti la tutan respondecon pri mia (mal)konsentemo. Ju pli da respondeco, des pli da povo kaj libereco! Guillaume Armide
  13. Anna

    Honesta homo

    Kiam mi rigardis la filmon, mi efektive pensis, ke ĝia enhavo estas tre naiva. Sed poste mi tamen pensis, ke se aperus pli da tiaj filmoj, la mondo estus pli bona loko. Nuntempe estas emo al cinikeco, sed tio havas la sekvon, ke oni emas moki la homojn, kiuj faras bonajn agojn, anstataŭ admiri ilin. Estus preferinde formi la kutimojn, kaj precipe eduki infanojn, per tiaj "naivaj" filmoj.
  14. Alessandro Vanich

    Honesta homo

    Tio filmeto estas tre bela kaj aktuala. Homoj kauxzas problemojn al nia komuna domo (la tero) kaj al nia homara familio. Sed homoj estas ankaux la plej granda solvo al tiuj problemoj. Mi esperas, ke ni esperantistoj batalos por gxusta, ekologia kaj frata homaro.
  15. Jean-Claude Roy

    Honesta homo

    La enhavo de tiu filmo ŝajnas tre naiva! Sed fakte mi opinias ke tute ne! Temas pri konsciiĝo de ni, de niaj samspecianoj (la t.n. homoj) de la bestoj, de la plantoj kaj de ĉiuj vegetaloj, kaj unuvorte de nia eta mondo sur tiu planedeto t.n. tero! Vere niaj agadoj, niaj iniciatoj eĉ etaj efikas. Do nia unua agado: simple rigardi ĉirkaŭ ni kaj nature agi sen pensi pri onta gajno pro nia sindonemo (kiel en tiu filmo).
  16. Anna

    Honesta homo

    El kiu lando venas tiu filmeto? Aperas en ĝi interesa skribo, sed mi ne certas, en kiu lingvo. Ĉu la taja?
  17. Eŭgeno Lanti estis unu el la fondintoj de Sen-nacieca Asocio Tutmonda (SAT), la asocio de esperantistaj laboristoj. Kun aliaj homoj li disvolvis la sen-naciismon, kiu celis la forigon de la nacio kiel formo de socia organizado. La vera nomo de Lanti estis Eugène Adam, kaj li naskiĝis en malgranda nord-franca vilaĝo en 1879. En juna aĝo li ekloĝis en Parizo, kie li estis manlaboristo. Li fariĝis anarkiisto. Dum la Unua Mondmilito li devis militservi kaj tiam kreskis lia malŝato al naciismo kaj milito. Li lernis Esperanton, kaj ekhavis kontaktojn ankaŭ kun la komunisma movado. Post la milito li aliĝis al la esperantista laborista movado. En 1919 li iĝis redaktoro de la gazeto de la franca asocio, Le Travailleur Esperantiste (La esperantista laboristo), kie li montris sian literaturan kapablon kaj sian laborkapablon. Liaj literaturaj verkoj estis ekzemploj de klareco kaj simpleco. Ĉe la Universala Kongreso de 1921 en Prago estis kreita la tutmonda asocio por esperantistaj laboristoj. Oni decidis, ke ĝi ne havu naciajn subdividojn. Tial ĝia nomo estas Sennacieca Asocio Tutmonda. La asocio, kiun gvidis Lanti, rapide kreskis. Ĝi estis plurisma kaj celis malhelpi dogmismon. Tamen okazis bataloj inter diversaj politikaj ideoj, anarkiismaj, komunismaj, socialdemokrataj kaj aliaj. Estis ankaŭ malsameco de opinioj inter la internaciismo, kiu kredis je la graveco de la nacioj, kaj la pli radikala sennaciismo, subtenata de Lanti, kiu volis forigi ĉiun dividon pro la nacio aŭ la ŝtato. La sennaciismo neniam estis fermita ideo. Ĝi estas speco de profunda kosmopolitismo. Esperanto estis parto de ĝi. Esperanton Lanti uzis ankaŭ hejme. Lia kunulino dum la 1930-aj jaroj estis la verkistino Ellen Kate Limouzin, onklino de la konata verkisto George Orwell, kiu dum iom da tempo loĝis en ilia hejmo. Lanti estis unu el la fondintoj de la Franca Komunisma Partio, sed fine de la 1920-aj jaroj li eliris el ĝi, parte pro opini-diferencoj pri Sovetunio. En 1933 li forlasis siajn respondecojn en SAT, kaj en 1936 li komencis vojaĝon tra la mondo, utiligante Esperanton por kontaktoj kun homoj. Li pasis tra Hispanio kaj Portugalio, kaj loĝis longan tempon en Japanio. Li pasis tra Aŭstralio, Nov-Zelando kaj sudamerikaj landoj, kaj en 1940 alvenis al Meksiko. Sed li malesperis pro la politika situacio kaj iĝis nekuraceble malsana. Li mortigis sin en 1947. SAT, tamen, plu disvolvas sian laboron, kaj plu havas ĝis hodiaŭ ecojn, kiujn Lanti donis al ĝi. Gary Mickle
  18. Fakte, kaj la 'rizkampaj' kaj la 'partizanaj' originoj de tiu kanto estas malfacile pravigeblaj. Jen mallonga (mi esperas) resumo. Pri la melodio estas multege da teorioj pri la deveno sed verŝajne ĝi devenas el jida muzika stilo, kiu nomiĝas 'Kezmer'. Oni registris kaj publikigis tiun melodion en 1919. La vortoj neniam aperis antaŭ la lastaj 1940aj jaroj. Kantistino kaj eksrizkampa laboristino Giovanna Daffini kantis ĝin dum fama muzika festivalo en Spoleto en 1964 kaj diris, ke tiu rizkampa versio estis la originala versio, kiun la laboristinoj kantis en la kampoj dum la terure malfacila labortago. Ŝi asertis, ke oni adaptis tiun kanton por krei la 'partizanan version'. Dum la sama festivalo oni kantis ankaŭ la partizanan version. Post kelkaj jaroj, Daffini agnoskis, ke en 1951 ŝi ricevis la vortojn de iu Scansiani, amiko kaj samurbano de Daffini. 1951. La 'partizana' versio aperis unue dum naciaj kaj internaciaj festivaloj en 1947. Estas vere, ke oni ne havas pruvojn aŭ dokumentojn pri iu ajn kantado de 'Bella Ciao' fare de la partizanoj dum la milito mem. Tamen, ĝi sendube fariĝis simbola kanto de la partizana batalado kaj rezistado kontraŭ la diktaturo. Kial? Verŝajne pro la dolĉa kaj inspiroplena melodio kaj la kortuŝaj vortoj. Mi ŝatas ambaŭ versiojn.
  19. Saluton kara Judit, bedaurinde ne funkcias, la ligilo estas ŝajne en ordo, sed la fimo ne ekas. Amike Hans
  20. Mi realŝutis ĝin, espereble nun ĝi fariĝos videbla.
  21. Ankaŭ mi ne povas vidi ĝin. Antaŭe ĝi estis en ordo, laŭ mia memoro. Ĉu vi povus realŝuti ĝin?
  22. Mi tuj kontrolis, ĉu la filmo aperas por mi. Jes, senprobleme mi povis spekti ĝin de la komenco ĝis la fino. Sed mi afable petas, faru teston ankaŭ aliaj. Kaj kio povas esti la kaŭzo, ke ĝi ne estas videbla por ĉiuj?
  23. Saluton, bedaurinde mi ne povas vidi la fimon, ĝi restas por mi nigra. Amike Hans
  24. Mirinda projekto. Dankon por tiu fileto.
  25. La 26an de aprilo 2020 okazis la 52a Malferma Tago de la Centra Oficejo (CO) de Universala Esperanto-Asocio – sed ne en la CO en Roterdamo! Ĉi-jare pro la tut-monda epidemio, la Malferma Tago okazis virtuale en Jutubo. La unua parto de la programo komenciĝis per komuna spektado de filmoj Vizito al la Centra Oficejo kaj Konciza bild-historio de la CO. Post tio okazis sep interesaj prelegoj pri tre diversaj temoj. Kelkaj rilatis al lingvaj aferoj, literaturo kaj tradukado, dum aliaj temis pri nutrado kaj teo. Inter la prelegantoj estis Mireille Grosjean, la prezidanto de la grava asocio ILEI (Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj), kaj Jérémie Sabiyumva, estrarano de UEA. En la dua parto de la Malferma Tago estis kvin prelegoj de famaj esperantistoj en la virtuala kunvenejo de Zoom. Preskaŭ ĉiuj ĉi prelegoj temis pri la movado kaj pri UEA, pri revuo Esperanto kaj pri TEJO (Tutmonda Esperantista Junulara Organizo). La fina kunparolado estis gvidata de la prezidanto de UEA, Duncan Charters, kiu okazigis ĝin per diskutado kun la ĉeestantoj. Li invitis ilin esprimi siajn opiniojn kaj ideojn por eltrovi la plej efikajn formojn de agado en la Esperanto-movado. La bela fina parto de la Malferma Tago estis viva koncerto de Kjara, tre populara itala muzikistino kaj kantistino. Eblas spekti ŝian koncerton ankoraŭ nun. La nombro de partoprenantoj en la unua virtuala Malferma Tago estis multe pli alta ol en antaŭaj okazoj, kiam por partopreni necesis vojaĝi al Roterdamo. Kelkaj partoprenantoj notis, ke la virtualaj kunvenoj verŝajne estas pli egalecaj kaj sen-diskriminaciaj. Ili ankaŭ kostas malpli, ĉar eblas organizi kaj partopreni la kunvenojn preskaŭ senpage. Necesas pagi nur por la interreta konekto. Aliaj avantaĝoj de la virtualaj okazaĵoj estas ke: • Necesas malpli da tempo por ĝui la kunvenon, ĉu kiel prezentanto, ĉu kiel spektanto; • Oni povas spekti la programerojn komforte en sia hejmo, ankaŭ manĝante aŭ kuŝante, eĉ se oni estas malsana aŭ pro diversaj kialoj ne povas vojaĝi; • Oni ne kontribuas al malpurigo de la vivmedio, ĉar ne necesas veturi al la kunvenejo, nek (mal)varmigi la ejon. Preskaŭ la tuta programo de la kutima Malferma Tago povas okazi virtuale. Mankas nur la komuna trinkado de kafo aŭ teo, kiun vizitantoj normale ĝuas ĉe la Centra Oficejo. Ahmadreza Mamdoohi
  1. Ŝarĝi pli da aktivado
×
×
  • Aldoni novan...

Gravaj informoj

Por bone funkcii, uea.facila uzas kuketojn. Legu nian Privatecan politikon por ekscii kiel ni uzas viajn informojn kaj la Uzkondiĉojn por esti uzanto de la retejo.