Salti al enhavo

Ĉiu aktivado

Tiu fluo aŭtomate ĝisdatiĝas

  1. Hodiaŭ
  2. Pasinta semajno
  3. Tiu ĉumalofta sufikso -UM Anatolo Gonĉarov. 114 paĝoj, PDF-formo. Libere elŝutebla de UEA. Tre ofte oni vidas en Interreto, aŭ oni aŭdas dum renkontiĝoj, tiun ĉi demandon: ‘Kiu estas via plej ŝatata Esperanto-vorto?’ Ŝajnas, ke plaĉas al esperantistoj paroli pri vortoj. Kutime la plej ŝatataj vortoj estas substantivoj, sed ne ĉiam. Por kelkaj esperantistoj, kolekti belajn substantivojn ne sufiĉas: ili preferas elekti plej ŝatatajn verbojn, adjektivojn, adverbojn kaj tiel plu. Mi devas konfesi: mi mem estas tia esperantisto. Sed, ĉu eblas elekti plej ŝatatan sufikson? Laŭ mi, jes. Kaj surbaze de la libro kaj de la laboro de Anatolo Gonĉarov, ne nur laŭ mi. Mi ne havas sciencan bazon por mia opinio, sed mi kredas, ke se oni demandus esperantistojn pri ilia plej ŝatata sufikso, multaj el ili respondus ‘um’. Um: tiu enigma, ĉiosolva sufikso, multoble riĉigas la esprimkapablon de nia lingvo je niveloj, kiujn multaj naciaj lingvoj ne povas atingi unuvorte. Anatolo Gonĉarov estas unu el tiuj esperantistoj, kiuj interesiĝas pri tiu ĉefŝlosila vorteto -um. Li pasigas sian vivon kolektante ‘lingvajn okazintaĵojn’, kie aperas tiu sufikso. Nun ĉiuj povas ĝui la rezulton de tiu gratulinda vivlaboro per elŝutado de la libro de Gonĉarov, Tiu ĉumalofta sufikso -UM. La aŭtoro prenas la du vortojn ‘ĉu’ kaj ‘malofta’ kaj kunmetas ilin en la titolo, tiel kreante la vorton ‘ĉumalofta’. Ne timu, ne temas pri nova vorto. Temas nur pri artaĵo farita, mi supozas, por demandi, ĉu tiu sufikso -um vere estas tiel malofta en nia lingvouzo. Fakte, ĝi estas ege ofta, kiel montras la 817 citaĵoj pri -um listigitaj en la libro. Jen kelkaj ekzemploj: okulumo, ondumo, blankumo, kafumi, plenumi, cerbumi, muzikumi, seksumi, literumi aŭ simple ‘umi’. Sendube tiu sufikso estas speciala ano de la afiksa familio de nia lingvo. Tiu ĉumalofta sufikso -UM listigas kaj montras uzad-ekzemplojn, kiujn Gonĉarov kolektis dum pli ol 50 jaroj. Lia tuta kolekto nun estas facile trovebla en senpaga libro eldonita de UEA kiel elektronika dokumento. La libro estas trovebla en la retejo de UEA, kune kun aliaj senpage elŝuteblaj libroj: uea.org/teko/libroj. Vizitu, do, la retejon, elŝutu kaj legu la libron. Vi certe lernos multajn belajn, utilajn kaj esprim-riĉajn frazojn. Ĝuu la umadon. Maurizio Giacometto ('Rico')
  4. Anna

    Zamenhof-Tago

    Dankon - tio estas tre utila informo! Espereble ankaŭ aliaj grupoj aperigos tie siajn eventojn.
  5. shayani

    Zamenhof-Tago

    Saluton. Por listigi la eventojn rilate al Zamenhof-Tago, uzu tiun specifan ligilon de Eventa Servo: https://eventaservo.org/serchilo?query=zamenhof
  6. Pli frue
  7. Anna

    Zamenhof-Tago

    La parolantoj de Esperanto havas propran grup-kulturon kun siaj simboloj (la verda stelo, la flago, la himno), kaj eĉ komunaj festoj. Unu el la eroj de tiu kulturo estas la naskiĝtago de L.L. Zamenhof (1859-1917), la kreinto de Esperanto. Lia naskiĝtago, la 15-a de decembro, estas la plej vaste festata dato en Esperantujo. La tradicio komenciĝis jam en la 1920-aj jaroj, kiam laŭ propono de diversaj aktivuloj (interalie Julio Baghy kaj Nikolao Nekrasov), la 15-a de decembro estis elektita kiel Esperanta festotago. En tiu tago, aŭ en alia konvena tago de la sama semajno, esperantistoj tra la mondo okazigas specialajn renkontiĝojn por festi la okazon. La idearo de Esperanto kaj la proksimeco de la Zamenhof-tago al Kristnasko en multaj landoj instigas la kunvenintojn interŝanĝi donacojn (prefere librojn verkitajn en Esperanto) kaj bondezirojn. Foje okazas dum tiaj kunvenoj ankaŭ prelegoj pri Zamenhof. Dum la longa historio de la movado ĝi ricevis ankaŭ aliajn nomojn kaj emfazojn: Tago de la Esperanto-libro kaj Tago de la Esperanto-kulturo. Tial Esperanto-organizaĵoj, kiuj okazigas renkontiĝojn dum tiu tago, ofte aldonas al la programo libro-recenzojn aŭ deklamadon de poemoj, aŭ anoncas publikigon de nova libro. Unuopuloj povas decidi aĉeti aŭ eklegi novan libron aŭ laŭ simila maniero festi la Esperanto-literaturon en tiu tago. Almenaŭ en Eŭropo la festo havas karakteron de intima interesperantista festo en loka klubo. Provoj ŝanĝi ĝian karakteron al evento direktita eksteren, kun la celo trafi la intereson de la neesperantista publiko, kutime ne estas tre sukcesaj. Tamen en kelkaj okazoj, ekzemple la 150-a datreveno de la naskiĝo de Zamenhof en 2009, estis aranĝitaj pluraj publikaj eventoj. Tiutage la urbestraro de Bjalistoko inaŭguris novan Zamenhof-centron, kaj en Novjorko okazis simpozio honore al Zamenhof kun prelegoj de Arika Okrent, Humphrey Tonkin kaj aliaj universitatanoj. La serĉilo Google ornamis tiutage sian emblemon per la Esperanto-flago honore al la okazo, kio instigis proksimume 2 milionojn da personoj alklaki ĝin kaj legi artikolojn en Vikipedio pri Zamenhof aŭ pri Esperanto. Ĉi-jare UEA instigas la esperantistojn festi Zamenhof-tagon kaj kolektas ĉiujn informojn pri la okazontaj festoj en Eventa Servo, la reta informejo pri Esperantaj aranĝoj. Renato Corsetti
  8. Interlingvistiko estas la studo de internacia komunikado kaj homaj rilatoj pere de plan-lingvoj kiel Esperanto kaj de naciaj lingvoj. Ĝi esploras kiel en tia komunikado funkcias planlingvoj, tradukado kaj interkulturaj rilatoj. Ĝi esploras ankaŭ la problemon de lingva justeco inter homoj, kiuj ne povas interkompreniĝi per siaj gepatraj lingvoj. En septembro 2021 ĉe la universitato Adam Mickiewicz en Poznano, Pollando, komenciĝis nova tri-jara sesio de ĝia postdiploma interlingvistika studprogramo. La kurso pretigos novan aron da profesiaj esperantologoj kaj interlingvistoj kaj estas ankaŭ la sola universitat-nivela trejnado de Esperanto-instruistoj en la mondo. Kiel okazis por multaj aliaj eventoj dum la pasintaj du jaroj, la pandemio havis sekvojn ankaŭ por la kurso en Poznano, sed ne nepre en malbona maniero. La lecionoj devis okazi en hibrida formo. Inter la 21-a kaj 25-a de septembro 2021 duono de la partoprenantoj ĉeestis en la klasĉambro en Pollando, dum la alia duono sukcese partoprenis interrete per la programo Zoom. La partoprenantoj troviĝis dise tra la tuta mondo, tiel montrante, ke Esperanto bonege funkcias por internacia komunikado. La nuna grupo estas rekorde granda kaj multnacia: 41 homoj el 21 landoj. La duono venas de pluraj landoj eŭropaj. Dudek studentoj venas el naŭ ekster-eŭropaj landoj. Dum ĉiu semestro, oni planas semajnfinajn retajn instruadojn. Krome okazos unusemajna renkontiĝo je la komenco de ĉiu semestro. Tiuj lecionoj kaj eventoj ebligos la inviton de eksteraj prelegantoj kaj vastan diskutadon pri la traktataj temoj. La dua kaj tria jaroj estas planataj laŭ simila sistemo. La internacia kursaro okazas sub la gvidado de d-ro Ilona Koutny, kun la kontribuo de fame konataj esperantologoj el pluraj landoj. La gestudentoj laboras pri siaj taskoj hejme kaj konsultiĝas rete kun la instruistoj pri kontrolado de ekzercoj, eseoj kaj aliaj kurso-taskoj. Dum la tria jaro eblas specialiĝi pri specifaj temoj, ekzemple komunikado, lingvistiko, literaturo aŭ tradukado. Post pretigo de finlaboraĵo kaj fina ekzameno la studentoj ricevos universitatan atestilon pri postdiplomaj Interlingvistikaj Studoj. La studentoj, prelegantoj, organizantoj kaj helpantoj raportis pri bonega etoso kaj forta spirito de kunlaboro. Ili ĉiuj antaŭĝojas pri la daŭrigo de la studoj dum la venontaj tri jaroj! Maurizio Giacometto (‘Rico')
  9. Anna

    La panvendejo Nakamura

    Tiu informo ne estis de Alessandra, sed estis aldonita de mi dum la redaktado. Mi ne plu memoras, kie mi trovis tiun informon. Mi vidas laŭ Vikipedio, ke li naskiĝis kaj mortis en Obuĥovka en la Rusa Imperio. Tiu urbeto laŭ la angla Vikipedio estas en Ukrainujo, sed nuntempe tiu regiono estas disputata. Prefere ni ne diskutu tiun demandon.
  10. Sakuntala

    La panvendejo Nakamura

    Kial oni nomas Eroŝenko rus-ukraina poeto? Ĉu en Eŭropo oni konsideras naciecon laŭ la "sango"? Lia patro estis "ukraino", patrino "rusa", se paroli pri etnoj; sed liaj lingvo kaj kulturo estis rusaj plensence.
  11. La suba artikolo estas simpligita versio de pli detala artikolo aperinta ĉe ĈRI (Ĉina Radio Internacia). Japanaj esperantistoj nun ofte renkontiĝas en kafejo Sojo en Tokio. Ĝi estas fama pro sia densa kikera kareo. Tamen en la pasinteco alia karea restoracio de Tokio estis grava por japanaj kaj internaciaj esperantistoj. Tiu estis la panvendejo Nakamura, kiu malfermiĝis en 1901 kaj ankoraŭ ekzistas hodiaŭ. Ĝi ricevas vizitantojn el la tuta lando, ĉar ĝi unue portis baratan kareon al Japanio. Sed ĝi estis ankaŭ grava kultura centro por Esperanto. Fakte ĝi estas ne nur vendejo kaj restoracio. Je la komenco de la 20-a jarcento, geedzoj Aizō kaj Kokkō Sōma invitis junajn artistojn kaj verkistojn veni al la restoracio por renkontiĝi kaj interŝanĝi siajn spertojn. La artisto Nakamura Tsune ofte pentris Toŝikon, la plej aĝan filinon de la familio. Li enamiĝis je ŝi, sed ŝiaj gepatroj ne akceptis lian edziĝ-peton. Male, en 1918 ili permesis, ke ŝi edziniĝu al Rash Behari Bose, juna barata revoluciisto, kiu devis fuĝi al Japanio. La familio Sōma helpis lin kaŝi sin ĉe ilia panvendejo. La paro poste havis du gefilojn. Ĝis tiam japanoj konis nur la kareon de la brita mara armeo. Sed en 1927, post la forpaso de sia edzino, Bose enkondukis en la menuon de restoracio Nakamura veran baratan kokin-kareon, kun grandega sukceso. En 1940 la restoracio Nakamura aldonis al sia menuo ankaŭ la karean panon. Esperanto estis la kaŭzo de alia sukceso, kiam la restoracio Nakamura renovigis sian menuon en la dudekaj jaroj. Fakte, la rus-ukraina poeto Vasili Eroŝenko atingis Tokion en 1914 por studi en lernejo por blinduloj. (Vidu la apartan artikolon pri Eroŝenko en uea.facila.) Li lernis la japanan kaj verkis japanajn infanlibrojn. La japana publiko ŝategis lin. Nakamura Tsune pentris lian faman portreton ĉe la restoracio Nakamura, kie Eroŝenko loĝis dum iom da tempo. Li helpis Kokkō Sōma studi la rusan lingvon. Eroŝenko konvinkis la dramverkiston Akita Ujaku lerni la lingvon de Zamenhof. Ili ambaŭ festis la venon al Tokio de la fama barata verkisto kaj filozofo Rabindranath Tagore, kiu ankaŭ vizitis la restoracion. Post 1918 Eroŝenko multe aktivis en politika grupo Shinjin-kai, kiu uzis Esperanton por paroli kun ĉinaj kaj koreaj studentoj. Sed en 1921 la japana polico fine arestis la blindan verkiston ene de restoracio Nakamura kaj li devis forlasi Japanion. Poste li instruis Esperanton en Ŝanhajo kaj Pekino, kie li amikiĝis kun gravaj esperantistaj verkistoj kiel Lu Xun. Kokkō Sōma decidis, ke la laboristoj de la restoracio estonte portu rusajn labor-vestojn. Ŝi ankaŭ dungis rusan bakiston, kiu pretigis rusajn panojn kaj supon. Do, multe da interesaj historioj okazis en tiu loko de kareo kaj Esperanto. Alessandra Madella
  12. Anna

    Faru la kvizon!

    Vi estas invitata solvi mallongan kvizon por helpi la esploradon de Ella Gryf-Lowczowska, 23-jara studento ĉe la Universitato de Bristol en suda Anglujo. Ella verkas magistriĝan tezon pri la uzo de Esperanto por la evoluigo de algoritmoj kapablaj “lerni” gramatikon. Por tio ŝi bezonas, ke esperantistoj helpu per solvado de kvizo. En la kvizo aperas frazoj, en kiuj mankas la gramatikaj finaĵoj ĉe iuj vortoj. La respondanto devas elekti la plej taŭgan finaĵon el mallonga listo. Necesas nur kvin ĝis dek minutoj por fari la kvizon. Por respondi oni devas aliri la jenan ligilon (temas pri formularo ĉe Guglo). Ĉiuj respondoj estos anonimaj. Flueco en Esperanto ne estas necesa por respondi, nur baza kompreno pri la gramatiko kaj sistemo de vortofinaĵoj en Esperanto. Multaj algoritmoj ŝajne “lernas” lingvojn per statistika kalkulado, do povus sukcese antaŭvidi la gramatikan finaĵon uzendan kun iu radiko post ripeta rigardado de similaj frazoj. Tamen ili ne povas apliki la subkomprenatajn gramatikajn regulojn al nesimilaj frazoj, kiujn ili ne jam renkontis antaŭe. Ili ne “komprenas” la lingvon kiel la homoj. La algoritmoj kreitaj de Ella celas “lerni” la gramatikajn regulojn de Esperanto. Ŝi uzos la homajn respondojn al kvizoj por kompari kaj taksi la sukcesan funkciadon de la algoritmoj. Ella Gryf-Lowczowska magistriĝas pri komputila nervoscienco ĉe la Universitato de Bristol. UEA kunlaboras kun ŝi, kaj antaŭdankas pro la partopreno en la kvizo, kiu estas amuza kaj facila. Fernando Maia Jr.
  13. Mi multe ĝuis legi pri lokaj tradicioj en aliaj landoj. En mia lando (Italio) la 2-an de novembro oni vizitas tombojn. Oni diras, ke novembro estas la monato de la mortintoj. Dum la tuta monato ni tenas bildojn de familianoj mortintoj en niaj domoj. Ni lasas malgrandajn lumojn antaŭ la bildoj por ke mortintoj povu vidi (kaj paroli) kun vivantaj homoj.
  14. Anna

    Tago de la Mortintoj

    Ni meksikanoj kredas, ke la mortintoj neniam vere forlasas nin. Laŭ la tradicia kredo, en la Tago de la Mortintoj, la mortintoj venas viziti siajn vivajn familianojn. Ni festas du fojojn la Tagon de la Mortintoj, en la 1-a kaj 2-a de novembro. La 1-a de novembro estas la tago, kiam mortintaj infanoj vizitadas, kaj la 2-a de novembro estas la tago de la plenkreskuloj mortintaj. Ĉar la mortintoj vere laciĝas pro la longa vojo, kiun ili faris por atingi niajn domojn, oni devas proponi manĝaĵojn al ili. Ĉiu familio pretigas manĝon por siaj mortintaj familianoj. Oni starigas ĝin sur granda tablo bele ornamita, kaj oni metas ĉiujn manĝaĵojn, kiujn la mortintoj ŝatis. Kelkfoje oni proponas ankaŭ ludilojn kaj cigaredojn, ne nur manĝaĵojn. Tion oni nomas “ofero”. Ĉiam oni ornamas precipe per bela flava floro kun la nomo sempasuĉil (meksika taĝeto). Tiu vorto en la naŭatla lingvo signifas “dudek-floro” kaj ekde la antikva indiĝena epoko oni oferas ĝin al la mortintoj. Krome la infanoj, alivestitaj en monstraj kaj teruraj maskoj kaj vestaĵoj, iras al ĉiu domo por peti dolĉajojn. Tradicie ili demandas: “Ĉu vi donos al mi mian kranieton?” Oni ne precize scias la originon de tiu tradicio. Kelkaj historiistoj opinias, ke tio originis en la antikva indiĝena epoko, sed aliaj opinias, ke la kutimoj peti “kranieton” kaj fari oferojn datas de posta epoko. Dum tiu periodo oni faras ĉiajn kulturajn eventojn; ekzemple en la muzeoj oni montras oferojn kaj skulptaĵojn en la formo de skeletoj. Ekzistas ankaŭ famaj filmoj pri la Tago de la Mortintoj. Krome oni festas per dancoj, festivaloj, paradoj, ekspozicioj, kaj tiel plu. Krom la pli ĝeneralaj kutimoj, ĉiu vilaĝo en Meksiko havas sian propran manieron festi. Eble la sola afero komuna al ĉiuj estas la reciproka vizitado: tradicie la mortintoj vizitas niajn domojn sed ankaŭ ni ĝuas la tempon, kiam ni ĉiujare dum tiu periodo ornamas per la plej belaj floroj iliajn tombojn. Tiel la mortintoj restas en niaj pensoj kaj niaj koroj. Carlos Velazquillo
  15. Judit

    Valentina Cancino- Ami

    Ami estas stari Mano-en-mane Antaŭ la vivo Kune kun vi. Ami estas manĝi Ĉe sama tablo La ĉiutagan panon Kune kun vi. [Refreno:] Sed vi silentas, ne vidas min kaj miaj vortoj afliktas vin. Sed vi silentas, ne vidas min, ĉar vi ne amas, vi ne amas min. Ami estas danci En somera pluvo Kun nudaj piedoj Kune kun vi. Ami estas sperti Pli feliĉajn tagojn En malfruaj noktoj Kune kun vi. [Ripeti refrenon] Ami estas revi Aŭdacajn revojn En trankvilaj tagoj Kune kun vi. Ami estas kanti En ĉiu vespero Kanti tiun kanton Kune kun vi. [Ripeti refrenon] aflikti: kaŭzi fortan kor-doloron. aŭdaca: preta fari ion malgraŭ danĝeroj, malhelpoj aŭ sociaj premoj. nuda: sen-vesta. refreno: parto de kanto, kiun oni regule kaj plurfoje ripetas. revi: imagi estontan realigon de tio, kion oni forte deziras. revo: imago de feliĉigaj, dezirataj aferoj.
  16. Fransoazo

    Aŭtismo hodiaŭ

    Jen 2 fontoj: https://www.science.org/content/article/people-autism-spectrum-die-18-years-younger-average https://www.cambridge.org/core/journals/the-british-journal-of-psychiatry/article/premature-mortality-in-autism-spectrum-disorder/4C9260DB64DFC29AF945D32D1C15E8F2 Notinde estas, ke ne parolantaj aŭtismuloj forpasas averaĝe 30 jarojn pli frue.
  17. Liru C.

    Ĉina drako

    La maldekstra direkto laŭ ĉinoj estas de la domo al la ekstero. Laŭ la vidpunkto de homo, kiu staras ekster la domo kaj rigardas al ĝi, tio estas de la dekstra direkto. Kiam ĉinoj diras “dekstra” aŭ “maldekstra”, la vidpunkto estas tiu de domestro. La direktoj laŭ la ĉina kulturo estas kompareblaj kun la brakoj de la homa korpo. La dekstra brako ĉiam estas la dekstra brako, eĉ se oni rigardas la koncernan homon de antaŭe. Vidu mian pentraĵon.
  18. (Adaptita kaj simpligita el artikolo aperinta en Esperanta Retradio la 10-an de aŭgusto 2021.) Mi estis ankoraŭ juna, kiam mi travivis belan, neforgeseblan mensan aventuron. Loĝante en negranda urbo, kie ne troviĝis multe da amuzaĵoj, iun tagon mi ricevis inviton de pli aĝa konato: partopreni en grupeto da geamikoj, kiuj ĉiudimanĉe, de la 9-a ĝis la 12-a horo, kunsidis ĉirkaŭ tablo kun kafo kaj biskvitoj, por legi la ĉefan verkon de Marcel Proust. Dum kelkaj jaroj seninterrompe daŭris nia legado, ĝis ni finlegis la sep volumojn de Serĉe de perdita tempo – unu el la ĉefverkoj de la universala literaturo. Nia metodo estis simpla. La libro rondiris de mano al mano, kaj ĉiu grupano voĉlegis po unu paĝo. De tempo al tempo ni interrompis la legadon por serĉi precizan signifon de iu vorto en vortaro, aŭ por komenti iun aparte atentovekan sceneton. Estis rimarkinde, kiel respektoplene ĉiuj atentis la evoluon de la romanego. Mi devas konfesi, ke komence ĉiuj grupanoj malfacile sekvis la fluadon de la teksto. La longegaj frazoj, plenaj je subtilaj aludoj, ĉiam elegantaj kaj tamen multeflankaj, ofte devigis nin reveni al la komenco kaj klopodi ne perdiĝi meze de tiom da sinsekvaj ideofluoj. Kelkaj frazoj okupis preskaŭ duonon de paĝo! Tamen, iom post iom la legantoj alkutimiĝis je la stilo de Proust, kiun ni komparis kun Amazona rivero: trankvila, forta kvanto da vortoj, fluantaj malrapide, en vastega amaso da sentoj, priskriboj, scenoj. Iom post iom ni komprenis la intencon de la verkisto, kiu klopodis montri la socion kaj la homojn laŭ la plej profunda maniero. Ne nur la francan homon, en difinita momento de la franca historio. Proust montris la homojn, kie ajn ili vivas, en kiu ajn historia momento. Mi bone memoras: kiam ni finis la lastan volumon (La reeltrovita tempo), ni festis per blanka, malvarmeta vino. Kaj ni dankis la verkinton, kiu proksimigis nin geamikojn unu al la aliaj, dum tiu tre speciala legado. Ĉion ĉi mi nun rememoras, post kelkaj jardekoj, ĉar ĉi-jare la mondo memoras la 150-jariĝon de la naskiĝo de la granda Marcel Proust. Se mi povus, mi vizitus lian tombon en Parizo, kaj metus apud ĝin bukedon da floroj. Nek tro grandan, nek tro parfuman bukedon, tiel ke ĝi ne ĝenu liajn pulmojn, kiuj ĉiam suferigis lin pro bronkito. Fakte, la granda verkisto mortis en sia 51-a jaro, pro pulma malsano. Nu, kion mi diras? Li ne mortis! Li vivas por ĉiu amanto de literaturo, en sia brila verko Serĉe de perdita tempo. Nemaltrafebla aventuro. En interreto, oni trovas Esperantan tradukon de Ĵeromo Vaŝe almenaŭ de la du unuaj volumoj: Sur la vojo de Svan kaj En ombro de florantaj junulinoj Estas vere bedaŭrinde, ke ni ne havas ĉiujn sep volumojn en nia lingvo. Jen mia subtila propono al niaj franclingvaj tradukistoj. Paŭlo S. Viana
  19. Anna

    La Tago de Samarkando 2021

    Jen mesaĝo (iom mallongigita) kiu alvenis de la verkinto, Anatolij Ionesov:
  20. Alessandro Vanich

    Bitarkivo

    Mi ne konis cxi tiun projekton! Nun mi havas grandan bibliotekon por legi!!!!!
  21. InSpace

    Aŭtismo hodiaŭ

    Saluton! Vi skribas: > Tiel ni plibonigos niajn vivo-kvaliton kaj vivo-daŭron (kiu ĝenerale estas 17 jarojn pli mallonga ol tiu de aliaj homoj). Ĉu tio vere ĝustas?! Ĉu ekzistas scienca provo pro/por tio?
  1. Ŝarĝi pli da aktivado
×
×
  • Aldoni novan...

Gravaj informoj

Por bone funkcii, uea.facila uzas kuketojn. Legu nian Privatecan politikon por ekscii kiel ni uzas viajn informojn kaj la Uzkondiĉojn por esti uzanto de la retejo.